Ne güzel sözdür; Hayatı olmaya çalıştıklarımız hayatlarımızdan ediyor bizi.
Ötesi yara-bere, berisi kolayına geçmeyen hüzün, derin bir iz-büyüyen kocaman bir yalnızlık...

Ucu yanık mektup gibi satırlar bir ömrün-yüreğin manifestosuydu sanki.

Seni yazıyorum hayat. Seni yazıyorum sevgi(li).. Çünkü özgürlüktür yazmak; hesap vermeden ve dilediğince der gibiydi yürekten kaleme düşenler.

Düşünüyorum da;
Bazen kendi kendinize anlayamazken; en zoru birbirini anlamak.
Bazen ne kadar anlatırsanız anlatın, anlamak istediği kadar anlar karşıdaki.
Bazen de en kötüsü ve zoru, hayatta olup biten her şeyi anlamaya başlamaktır.

Ömür denilen takvimin sayfalarını çevirirken, aldanmalar ders almalar, sorular sorgularla boğuşurken, bazen oturup bir köşeye, dalarsın tek şeye ve film şeridi gibi geçer ya gözünün önünden tüm geçmiş.

Sonra yüzleşir insan kendiyle. Yaşayıp-yaşayamadıkları, kızgınlıkları, kaybettikleri, kazandıklarıyla.
En çok da hayatla, yüreğiyle sevdasıyla kimbilir belki de geride kalan bıraktığı derin izle.
Öfke, isyan, sitem büyük bir kırılganlık ve yalnızlıkla döker içini, dertleşir.

Ruhunun en çok ihtiyaç duyduğu huzur kaynağıdır ses sizliktir.
Buruktur, hüzünlüdür yüreği ama yine de tutunmak istiyordur hayatın bir ucundan en çok da inanmak istiyordur aslında.

İşte öyle...

Hayat herkesi adeta dört işlemle sınar. Gerçeklerle çarpar, ayrılıklarla böler, önce insanlıktan çıkarır dağıtır parçalar ruhu ve sonunda da topla kendini der.

İşte öyle bir şey...

Şiir adına hiç boş dönmediğim bu sayfa karşısında yazdıkça yazasım geldi içimden, uzun oldu yorum affola:))

Baştan/başa-sona 'Şiir'di yine.
Daim olsun yüreğin, tükenmesin hiç kalemin.
Sevgimle...