Dalgalandı kalbimde sahipsiz bayrağı umudun
Hükmünü kıramadım vedaların, düştüm
Toprak bereketine sakladı gözyaşlarımı
Çiçekler açtı, ağaçlar giyindi, şarkılar söyledi körler
Bir bekleyiş tuttu gençliğimi, yaşlandım bir çırpıda
Hükmünü kıramadım acının, küçüldüm
Yasımı tuttum, kilitledim kapılarımı dosta düşmana
Kilitledim gözlerimi annemin ıslak dualarına.

Doğum sancısında ısırdı eylül gövdesini yetim ağaçların
Sarsıldım,
Kirpiğinde unuttuğu korkuyla tutundum sevgiliye
Umudu bağırdım sınırlarına çocukluğumun
Sarkıttığım bütün ipleri kesti kuyu bekçileri
Çıkamadım içinden kuyudaki çölün
Kurudum, dalıma diş geçiremedi gövdem.

Ah yalan dünya
Çıplak geldiğim yetmiyormuş gibi
Bir de çıplak gönderiyorsun beni toprağın koynuna
Giydirip gülüşlerimi hatırlayışlara sürüyorsun
Acıtıyorsun kalanlarımı
Yakıyorsun umudumun inanç yatağını
Çürümesi için giydirdiğin ak
Toprağın gelinliği
Toprağın gelinliği.




Nedim KARDAŞ