zaman uyuşmuş etimizi almaya gel
almaya gel kanamadan ölen bu zavallı uyku budalasını
bi dolu laf için susuyorum
üstüme çektiğim kanlı yorganınızdan daha yorgunum
uyuyorum

sesime uçurum kondu, çığlığım düşüyor ağzımdan
yuvarlanan bir taş nasılsa çarpıyor okyanusuma
üstü başı mavi kan, al akan zaman
gülümseyerek iyilik ettiniz birine evet,
ekmeğinizi bölüşmekten daha kıymetli belki
basmadan geçtiniz karıncaya yine, ne kadar iyisiniz

sesime kan oturdu, adınız neydi diyemedim
iki ölüm arasında gidip gelmekten,
yaşamaya yetişemedim

bazı şarkılar gibi kısıldı ya da unutuldu
güzel insanlar neredeydiniz, uzanmaya boyum yetişmedi
tutmaya kolum, ne kadar ötedeydiniz
uzun bir sarhoşluktan ayılmadan geçiyoruz,
dokunmadan yürümek ne zor omzuna dostunun
ve siyahı ipince giyinir gibi gözlerine
susmak en çok konuşma vaktinde
yine de siz bilirsiniz