*Şekil ve nakış tozunu gördün ya
rüzgarı da gör
Etini ,şarabını ,gövdeni erit
birliğin mabedinde
en bakışa
en başa git
iksirini sür bağışlamaya
sabrını çürüt yorgun sabahların
İnsan, dokuzyüz katlı alem
dön şimdi gerçek vatanına
boşla gözünü, görüşünü
özgürlüğün bağını çöz ve hatırla
damla ile deniz ilişkisini
uykun ki ne derin
bekleme sûr çalınsın
kulakların ya ne için
göğe uzanmayacaksa neye yarar
avuç içlerin
bir bilsen eşyanın gerçeğini hayretin nasıl olur
düşün çürüttüğün denizleri
mananı, özünü unuttun
ne için gelmiştin ve nasıl döneceksin
yolda olmak neydi, yolculuk nereydi unuttun
oysa dosdoğru geçecektin
bin kere geldiğin yolu
dön bir bak aynasına gör
yedi katlı cennetinin

Can nurun yansın
parlat koynundaki inciyi
teslim et emanetini nezaketle
kalbin kılavuzundan sapanların
gördün halini

hepsini taşısanda erinme
parıldayıp sönen parçacıklarını alemin
göz nurudur çok katlı semasında evrenin
İnsan-ı kamil dedikleri