Şiir yorgun bir vedayla başlıyor
Dinlenmiş şarap gibi acılaşmış bir hayat var ortada
İnsanlar başkalarının sofrasında ve muhabbetinde eksik parçayı tamamlamak için yaşamış
Sesi kısık olana kulak boyu kısa olana tabure olmuşlar
Kendi iki yakalarını bir araya getirmek için kendilerine köprü kurmuşlar

Ağzının Bekçisi

Burada konuşmak yormuş artık
Ardını dönüp giden için söylenecek söz kalmamış
Kalbe diyor ki sözümün ağırlığınca altınsın sus
Sıkı sıkı tutunulan şeyler elden bırakılıyor
Çünkü gemi yaklaşıyor yaşlanmaya gidiliyor
İzin isteniyor biraz

Kaybolan Yol

Sesin gülüşüyle bulunan yol kaybolmuş
Her sabah ölümün ağırlığını taşıyarak uyanmak var
Balkonların sağırı yağmurun dilsizi olmak var
Biri türkü söylerken içten içe başka yerlere gitmek var
Ama gidilemeyen yerlerin mutluluğuyla yetinmek var

Son Mühür

Şarap yine dinlenmiş ziyade denerek döngü tamamlanıyor
Zamanın usturası derinden kesmiş
İnsan hep aynı yere koşup kapaklanmak istemiş
Oysa sakal da çıkmış büyünmüş

Bu şiir diyor ki
Bir ömür başkalarını tamamlamakla geçmiş
Şimdi veda vakti
Yorulmuşluk var teslimiyet var
Ve artık dinlenme isteği var.

Yüreğinize sağlık
☕🙏