ova sararır baharda
ağaçlar kurur
sazı eline almaz aşık
kavalını çalamaz çoban
sesimin yankısını
geri iletmez dağlar


su çıkar yolundan
kökleri kalır çiçeklerin
varacağı yeri şaşırır yolcu
kapıyı açmaz sevdiği
sürgü takar
düşlerinin üstüne


kalır taş arasında menekşe
bir türlü açamaz
mor çiçeksiz gününde
kuytusunda kalır tepenin
o kimsenin çıkamadığı
suyu boşa akan kaya oyuğu


gelmezsen
bütün lâleler boynunu eğer
yerde sinmez dileği
yavrusunu arar bir ceylan
ayaklarına güç verir sevgi
dört dolanır sineyi


yalnızlığını dağlara söyler
bir ahlat ağacı
sert gövdesinde
ağırlamak ister kuşları
kış artığı bir yuva ile
dindirmek özlemini


uzaklara dalar bir kuş
yenilemek ister kanatlarını
daha hızlı uçmak için
bırakır kendini
dar yarlardan aşağı
hiç bitmez aşağılar


beklerim seni sevgili
nakışını ararım gözlerinin
kozasını örer bir ipek böceği
yıllar geçse eprimez
eskimez o ilk bakış
kalbe işlediğin düğümsüz aşk!





30. 03. 2015 / Nazik Gülünay