ben babamı sevmedim hiç
sevemedim
mesken edinemedi çocukluğum
ablalarım kadar göbeğini
oysa ne kızdığını bilirim
ne dövdüğünü hatırlar

ben daha kucağındayken terketmiş annemi
karşıyakadaymış
bir kadının yanında uyurmuş şimdi



ben babamı camda beklemedim hiç
kalın ayak gürültüsü nedir bilmem
kucağına alıp hiç oğluşum demedi bana
kızgınlığım biraz şahsî
kitapları var oda dolusu
kötü biri diyemem şimdi
hep başkalarıyla da olsa yollardı şekerlerimi!


özlüyorsun işte annene rağmen
belli etmesen de
çocuksun akranların gibi
istiyorsun
elinden tutsun traşa götürsün seni
bir kere de kendi eliyle versin yaş günü hediyeni
baban bu kızsan da gölgesizsin bal gibi


çok gitmek istedim aslında
çok denedim buluğ çağ
bırakmadı hep önüme durdu annem
olmaz dedi hep
yakışmaz, günah!


ben babamı hatırlamam hiç
dolaptaki yeşil paltosu hariç
hiç okşamadı elleri doyası beni
dikenli hülyâları bilmezsiniz siz
karantina uykuları
linç ağlamaları hiç...

ilginç değil mi
ne sen körsün
ne o bir hâyâlet
anlaması nasıl zordur
ne saçma gelir
insanlar nelere acı der
nelere felâket


hep gitmek istersin
ama annen varken öyle zor,
orası öyle uzaktır ki
sormaya bile korkarsın
sanki utanır gibi
sanki gece üzerini örter gibi
yüzünü başka yere çevirip öyle fısıldar ki
dörde böler insanın ciğerini

ben dokuz aylıkken terketmiş bizi
Karşıyaka’daymış
zengin bir kadının yanında yatarmış şimdi

C 32 parsel 14 numarada
ikinci yoldaki o görkemli mezarın tam yanındaki!




ToprağınSesi





.