iyice gömüldüm kendime
tenimde bir kış soğuğu gibi
donduruyor uzaklığın
zaten ben yakmıştım sobayı
ısınalım diye odamız, çiçeklerimiz
o denli hafif, o denli çocuktu ki
düşlerimiz
açardı susuz, ıssız.
şimdi tek uğraşım, ısıtmak kalbimi yeniden
buz kalıp arasından çıkarıp
bahara güneş doğmak


bilmeden bir kedi eniği örneğin
oynarken rengarenk yumağıyla sevdanın
aramızdaki cümle yollar dolaşmış
her gün baktığım yeşil gözlerin griye çalmış artık
küle bulanmış aşkın nağmeleri de
şarkılar söylenmeden budanmış
salıncaktan inmiş çocukluğumuz
dere tepe tırmanmayı unutmuş


yürüyüşlerim kendime çıkıyor
her köşe başında unutuluş tabelası
oklarını yanlış yöne çeviriyor belki
belkide meraktan yeni yollara
atıyor adımını
boşaltmak istiyor içindeki zehri
kimse beklemiyor ağacının altında
geçmiş gölgesinden başka


saçaklar buz tuttu tutacak
bir başına odsuz ocaksız
dumansız bacalarla
girilmiyor aşka
kesif bir sis kaplıyor
aramızdaki mesafeleri
yaşayıp yaşamadığını görmüyorum
sadece çocuk yüzün gülümsüyor ara sıra
bir köy evinin önündeki
dut ağacından
bakışımı ısıtıyor


ne olur eski ağaçlar donmasın!..






18. 12. 2014 / Nazik Gülünay