nisan’dık daha çiçeğe dururken ağaçlar, sevgimiz açarken
ne çok ıslanırdık göz pınarlarımızdaki yağmurla
kırılmadı su testisi yolunda, yaz kırıldı da
bir avuç su bırakmalıydık som’bahara
kitaplarımızın arasına sakladığımız gül
anlatmalıydı nasıl titrediğini ruhumuzda
koparken sevgi fırtınası
yok olduğumuzu aşkta


en çok kendimizden kaçtık, kendimizi kovaladık
dış g’örüntüler karanlık aynasıydı zamanın
ne zaman içine girdiysek tamamen
kayıplara karıştı biz,
başka sen’ler karıştırdı aklımızı
ayrıldık başka yönlere
birbirimizde bırakarak gölgelerimizi


hem güzel hem acıdır bilirsin
gölgelerin sarışması bir ömür
bakışlarında kül olması gözlerimizin
yeniden ete kemiğe bürünün diyene kadar Tanrı
aynı sıcaklıkta eriyip durmak


özlemin resmi çekilseydi keşke
olmadık yerlerde karşıma çıktığını görürdün
yaramaz bir çocuğun bisikletinde
bir problem çözerken, bir şey düşünürken
nasıl alazlanır sevdan, aklım kaybolur
dumansız bir baca olurum kalabalıklarda
elim ayağıma dolaşır ansızın
silüetin önümde durur
baktığım yabancı bir adamdır!..


gerçekten gelseydin keşke
aşk yüzünü dönseydi..





05. 09. 2014 / Nazik Gülünay



Şiirime ses olan sevgili Gülden Atalan’a gönülden teşekkürler..