onlar vuruldu, insanlık öldü
ve hepsi daha çocuktu
firavun her zamanki gibi azgın,
hunhar ve canavardı
bir kurşunda iki can diyordu dişi canavar
vahşetten haz alan nasıl bir katildi o
bir kurşunda iki can diyordu dişi canavar
şizofren israil’in, şizofren annesiydi onu diyen
gazze’nin doğmamış çocuğuna dahi ölüm diliyordu
onun gözünde, suçluydu çocuk
kana susamış ve bekliyordu hamile bir anneyi
bir kurşunda iki can diyordu
buna susan insanlık ölüyordu
çocuklar vuruldu
anneler vuruldu ve babalar vuruldu
onlar vuruldukça, insanlık öldü
vicdanlar sustu, şuur kendini yitirdi
küçücük bedenler kan kustu
son yüz yılın zulmü zirve yaptı
ölü şehrin, ölü çocukları
katliam şehrinin kimsesizleri
kıyam-ı, kıyameti yaşıyorlardı
uykuları yaralı, rüyaları ağır drama
inanın uyanmak istemezdi kimse orada
dünya uyudu, görmek istemedi vahşeti
ama onlar uyumadı, diriydiler
ve son soluğa kadar direndiler
gazze’nin çocukları vuruldu
vicdanları kararmış dünya seyretti
gazze’nin çocukları öldü
kardeşleri seyretti
gazze’nin çocukları hala ölüyor
ve dünya sadece seyrediyor…