devingen sarnıç gibi
sarmak istesem ellerimi
azotu bol keskin bir bıçak acısı
ansızın çöken akşam
kurnası kesilmiş hayatın damarları ah ile bezeli
bir vaktin Karun pınarları
şimdi körebe sobeler gibi...



daralıyor giderek boğuyor beni
canını yaktığım soba!
asılsız sonelerle düşüyor g/ardım
sabote yanı halli paskaralar yüzüyor içimde tanrım
kıskanç şeytanların adı okunuyor
bir iniyor bir çıkıyor dev/asa ritmi
sırtımda garip üşümenin o yangın iklimi
’seni kimler aldı’ diye başlayan ezgiler
kaybın zararı ikiyle çarpılır diye uzun adımlarla yürütüyor beni!


telâfisi uzun zamana tabii
nicedir gamzelerden kızaklanmamış buğu
varlıkla çalkalanan dumur hâli
yağmura değer gibi çisil çisil bohem taneler
içi boş yalancı mantılar gibi sesi annelerin
kendimi aşmakta zorlandıkça
her günüm pazartesi sanki
neredeyse nebuladan ırak insanlık ekseni
garlar gibi kalabalık dehlizler
yüzlerde binlerce an’a asılmış askı izleri
humma gibi titrerken sükûnet
bu kelepir çıplaklık fısıldarken bir tek seni...



ah
cennete dek mi dediler, kaz yeri
kalpazan uykuların uğrak yerlerini
bozbulanık kısa etekli rüyâlar gör
eşikten çıkma muğlak vakitlerin ertesinde
her düşüşünde kimliksiz saç sakal düşsün önüne
-yine de ölme, ölme, ölme-
içinden içine bir tutam karbonmonoksit çek
enfiye niyetine
arzdadır yine , sûfi yangın sayhaları ricadın merkezine
bir gitme icâdın var ki; alışkanlık ötesi
ne illet inâtlı bir yansımadır bu dikayak
ne dikiş tutar ne de pansuman, izleri!



çizmesiz çulsuz bandıralar uçuyor bak
garezi çaputa bağlanmış ah
havadan sudan medet ummak eksenli
g/ötürü hayat
bir rüzgâr uğultusuyla yayılıyor
çığlık çığlık siren sesleri
uzun saçlı ince giyimli ve zerafetten eksik
hayalin nice ummanlara gebedir bilsen
ne söylemler keser artık
ne de falçata
kapkara gözlerindeki kömürî sesi


neden soldun siyah karanfil
ne oldu sana yer altı çiçeği
hani vardı ya
yoruldu mu yoksa hayâllerin
ne oldu şimdi!


var kayıtlarında yoksun yine
bak, bir tren daha gitti!
kahretsin!
.
.
uyan
vardiya/n bitti!..





ToprağınSesi



.