benimki akıl tutulması
zincirlerimi ekliyorum birbirine
en zayıf halkası
sana dair düşlerim




mor salkımlı bulutlar yol verse de
bir parça gökyüzünü koparsam yanında
tüten kahvemi çekiyorum içime
en sevdiğin kır kahvesinde
acı tütün dilimde




hani diyorum şu buz dağları erise
sokulsan yüreğime
alevlendirsen
uçursan güz kuşlarımı
bal çanaklarından
damlalar aksa dilime




ey "acının uzun uzun yazılan adı"
nehir olmuş pişmanlıklara
uykusuz bir bülbül olsa sesin
biliyorum yalnızlığın başka bir hikâye




ah artık kefene sarılmış geçmişini
örtsen kadim toprakla
taze tohumlar eksen üstüne
bahar konsa tutuşmuş ellerine



bıraksan yarınlara gürz vurmayı



sararmış pelin yaprağı yüzüne
artık berrak sular serpsen
soluklanmadan
aksam derinliklerine
ben olsam
köklerine doğru koşan
bengisuyun




bırak artık
yavaş yavaş yürümeyi istanbul’un ardından

hadi gel

henüz bakirken
baharın ilk açan çiçeğine yetişelim
uzak diyarların











gönül gençyılmaz