29
Yorum
24
Beğeni
0,0
Puan
3071
Okunma

az göz attım geçmişime
geçit vermedi yine duvarlar
kendimden uzaklarda bir yerdeyim
yolumu kesenler yanımda, koynumda
bir susuyorum,
bir patlıyor yanardağım
gülen gözlerimin gerisinde
o bazen çok uslu
bazen deli kızın
savrulan düşlerine bakıyorum
katmerleniyor acım
şu kadarcık bir şeyim
boyumu aşıyor duvarlar
doğduğumdan beridir
arka sıralarda bir yerdeyim
öğretmenim bana soruyor
kim şımardı diye sınıfta
yalan söyleyemiyorum
ben değilim
ortalığı toza dumana katan
ayaklarım büyüdükce
faltaşı gibi açılıyor gözlerim
ne kadar yabancıyım bu dünyaya
ezilmemek için
ezmek gerekmiş
girmek öyle kolay değil
güzel bir fotoğraf karesine
çok zor kendini ertelemek
oyalanmak,
kaybettiren oyunlarla
boyunu aştıkca duvarlar
pencereler açmak gerek
ay’ın yüzünü kaçırdığı odalara
ama güven
ellerimden uçup giden
yeşil boyunlu
bir güvercin
duruyorum
yürümem gereken yerde
29. 1. 2014 / Nazik Gülünay
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.