GİZLİ/Y(ü)EREK…



En azından ıslaklığı kalsın şarkıların
Ortasından geçsin tramvaylar sokağımızın
O eski öpüşmelerimiz kumruların dudağında
Mırıldansın varsın İstanbul terennümlerle…



Galata Kulesi boş yere küsmesin Kızkalesine
Ve mahzun kalmasın son yolcusunu indiren o vapur
Haydarpaşa’da akşamlamasın yarine giden yolcu
Ve köpürmesin boşu boşuna boğazımda ki deniz…



Yosun kokulu mısralar alıp götürmesin seni uzaklara
Rayların paslı soğuk kokusu asla vurmasın yüzüne
Bir simitçinin gözlerindeki güneş parlasın gözlerinde
Üşüyen martıların çığlığı vurursa vursun Kanlıca’yı…




“Yedi Karanfil” ezgiler bir kuru gül/dü oysa düşlerimiz
Elimizde eskiden kalma sevişmeler
Karaya vururken balıklar gibi hayaller
Her şeyden daha çok mavi bir de denizden uzaktık
Ayrılık sımsıkı sararken ruhumuzu
Sen Ankara olurken- ben seni İstanbul kadar çok özlüyordum-





“içimden bile gizlerken seni…”