ve seni çook uzun zaman içinden
kalben özleyerekten

her ne kadar ölüm koksanda benim gibi
sevilen sin bil ki



sevgimle güzel can"ım...









Mehtap Hümeyragül dallı tarafından 9/9/2013 2:07:38 AM zamanında düzenlenmiştir.

Gece kör olsa da ölüler hep görür karanlığı.

diyerek akalım şiirin nemli sokaklarına.Doğrusu ilk bölümdeki kafiye uyumlarıyla serin bir derinlik katmış şiire.
Siyahın derinliğinden bahsediyorum tabii:

…zamanı
…-sandallar
…ortasında an
… kalanlarla

Gördüğünüz gibi her şey yerli yerinde. Bir de göremedikleriniz var onlar da ölülere.Aslında sadece ölülerin görebileceği şiirler yazılmalı,okunan dualar gibi.Düşünce özgürlüğü olduğuna göre bu sayfada,’mezarlıklar şiirlerle süslenmeli’ diyebilirim.Çok mu abarttım ne? Olsun,hayallerimizi satmadık ya. Ortasındayız ölümün.

İkinci bölümde ise’’ iki zıt kavram’’ın kavramlaşmasıyla karşı karşıyayız:

‘’gerçeğin perdesinde hayatın ışıkları
her şey ya da hiçbir şeydi’’

Gerçek nedir.Hakikat ve çıplak hakikat nedir? Cevap:bazı sorular bazı zamanlarındır.
Ama bu bölümdeki son iki dize,biraz tempoyu düşürüyor diyebilirim.Bunu da ışıklardan sonraki karanlığa bağlıyorum.Kendimce kendimi böyle haklı çıkarıyorum yani;kaldı ki zaman zaman tökezlemeler meydana gelebiliyor böyle ucube aydınlıklarda.


Üçüncü bölüm ne fısıldıyor acaba:

Yalnızlık ağır basıyor desem çok mu alelâde bir cümle kurmuş olurum? Belki de;ancak şu da bir gerçek;yalnızlık alelâde bir metafordur duygularımızın arasında tutsak edilen,bir o kadar da nadide zira.Düşünün artık o derece karmaşa dolu bir şey,ya da hiçbir şey.

Dördüncü bölüm;

‘’rüya ve günah çalabilmekle geçiyor ruh
hep tekbir ay’ın karanlık tarafında’’


Şimdi yukarıda alıntılanan ikinci dizeye dikkatimizi çevirelim.Ay’ın hep aydınlık’yönüne hayran oluruz,ki zaten ay ay’dınlıktır.Ama nedense bambaşka bir pencereden bakılmış dünya’ya burada;karanlık yanına.Bu da bize ders olsun.olsun.

Son bölüm;
Sanırım daha fazla konuşamayacağım.En nihayetinde son söz şairin hakkıdır ve şair burada ne demek istemiştir hep birlikte düşünmeye başlayalım:

‘’ve taptığım ilahlar
garip sessizlik saltanatıydı’’





Ölüler uyumaz karanlıklarda.

bir yerinden sonra dur diyorsun hep bana duruyorum
biri tutup silkelese........