3
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
151
Okunma
gecenin dikiş yerleri sökülüyor, mavisiz.
zaman, ceplerimde unuttuğum bir avuç paslı çivi.
kendimi beklemek,
boş bir asansör boşluğuna bırakılan geometrik bir çığlık.
sözcükler,
kendi gölgesini yiyen o şizofren hayvanlar.
sustukça kanıyor kelimelerin imla hataları,
bıçak sırtında bir rüya,
kırık bir aynanın arka yüzü kadar somut.
bu kırılmanın dil altı hapıyım artık.
ritmi bozuk bir hüzün taksimi sızdırıyor hoparlörler,
gölgem,
dik açıyla çakılan bir vektörün omurga ağrısı.
şimdi kendi sessizliğimin namlusuna sürüyorum bu boşluğu,
ne kadar eksilirsek,
o kadar yaklaşıyoruz sıfırın o vahşi cazibesine.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
