4
Yorum
20
Beğeni
5,0
Puan
223
Okunma
köşede, cevapsız bir telefon sessizliği.
tozlu, sarsılmaz, kristal.
karanlık, parmaklarını gezdiriyor tenimde,
bir cerrahın soğukluğuyla, hatasız ve usul.
beni tanıyor,
kör kuyuya düşmüş taşın adını ezberlemiş.
onun umurundayım,
beni yutarken çıkardığı o tok, boğuk ses,
öğütürken dişlerinde kırdığı o ince kemikler.
gökyüzü, bir cam fanus kadar uzak,
burada, en derin noktadayım,
karanlığın gözbebeğinde,
bir hiçin tam ortasında, sadece sızı.
o, reddetmiyor.
bir mücevher gibi saklıyor hiçliğinde.
şimdi,
kendi ismimin gölgesinde bir sarkaç,
karanlığımı kaybediyorum karanlıkta.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz