deri altı mahzen artık
adını unutan bir kapı eşiği
gece, içe doğru katlanan boşluk
dönüşü olmayan kıvrımda saklı

saklamak değil bu
çöküşün kendine açtığı oyuk
yönler erimiş, pusula kemikleşmiş
hiçbir istikamet hatırlanmıyor

içeride bir sıvı dolaşır
kan sayılmaz
suskunluk tortusu, ağır ve bulanık
zamanın dibinde çözülen bir artık

çizik var
kendi kendini doğurmuş
derinliği dokunmaya kapalı
çünkü temas henüz icat edilmemiş burada

ses, yük yalnızca
varlığın fazlalığı
duyulmadan dökülen harfler
boşlukta eriyen dil

karanlık büyür
kendi gövdesini yiyerek
aitlik talep etmez
isimleri reddeden süreksizlikte

ne sahip kalır
ne de sahip olunan
eller, hatıra dışı
bağlar, çözülmenin lehine silinmiş

varlık vardı belki
adı yavaşça kendinden düşen
harfleri çürüyen yankı
hiçliğe doğru açılan iç ses

sabah denilen kırılma
buraya uğramamış
ışık, eşiği bulamamış
zaman dışarıda unutulmuş

içeride kalan
kendi yokluğunu öğrenir
yokluk, kabuk olur
ve kabuk, içinden çekilir

geriye
adı anılmayan derinlik
ve derinliğin kendini
sessizce terk edişi kalır