insan, içindeki karanlık koridorda bir oraya bir buraya savrulup duran bir kuş gibi.. bana 98'de bir ikindi, Mercan yokuşunu hatırlatan sevgili şiir.. ah şiir ah. ölmedik, doğrudur. belki de ölebilme yetimizi uzun zaman önce kaybettik..

''heyy dur bekle
kanatları bende kalan kutsal Meryem
sisler içindeyim
gitme''



Bazen bazı şiirler,bazı zamanlarda bazı okurlarını kabul etmez bahçesine.Bir okur olarak bunu bilmeniz gerekir ki o şekilde hamle yapasınız.Aksi halde şiire en büyük ‘’ihanet’’i yapmış olursunuz.İhanet çok büyük bir suç, farkındayım;ama başka kelime de dolduramazdı bu boşluğu inanın.


Özellikle yukarıda alıntıladığım bölüm bedenimin kaşıyan tarafına dokundu.Biraz da iyi geldi diyebilme cesaretine sahibim.Tabii şiirin giriş kısmı o kadar büyük değil maalesef yani kendinden emin olmayan kelimeler...Büyüklükten kastım da tamamen içsellik ya da duruş.Sığ başlayıp derinleşiyor.Alıştıra alıştıra. Ilık suya atılan kurbağanın gittikçe ateşin harlanmasıyla şahadete ermesi gibi.

Evet ama, Murathan Mungan:

‘’Giden değil kalandır terk eden’’
O yüzden gidene değil de kalana el uzatmak en doğrusu.Buna cesaretimiz var mı o da muamma.

Peki ya durmazsa kalan?

Dikkatimi celbeden:

‘’ve bak hadi bak bana yaşıyorum halen’’

Ekseriyetle şiirlerinde ölüme seslenen şair, bu sefer yaşamaktan yana tavır almış.Ölüme düşmandır yaşamak oysa. Ve sürekli didişirler. Galip gelen de ölümdür çoğu zaman.Yaşamak hep boynu bükük ayrılır ringten. Dahası,ölüm kimine yakışır,kiminden kaçar.

O yüzden alıştıra alıştıra gelir bazen.Hazır mıyız?

Ölüm gele de bilir gelmeye de.
En nihayetinde hazır olmak esas olan.

Son not:


‘’acı çekecek yerlerimi yok etmeden acıyla baş etmeyi öğrendim. Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?’’





Not: Büyüklük takvadadır.