bir dönme dolap kuruldu kafamın içinde
ne zaman baş aşağı gelse aklım
fikrim firarda


kendi kendime ilan ettiğim savaşlarda
hep kendimi yeniyorum yine
ve hep kendimden esir alıyorum seni
yıkılmaz kalelerini kuşatıyorum içimin
dikenli tellerine hüzün döşüyorum
ve her duvarına yüreğimin
üzerine basılmış mayınlar yerleştiriyorum

sonra
en çok yokluğa düştüğünde varlığım
aklımın sınırlarındaki el bombalarının
pimlerini çekiyorum bir bir
yerle bir oluyor yokluk
yokluğunu fark ediyorum

bir kez daha yeniliyor
içimdeki kumandan
her yanı ter
her yanı
ayrılık doluyor

ve ölüm soluyor nefesi


büyük mağlubiyetlerin ardından
teslim oluyorum kendime
hasar tespitine başlıyor ruhum
paramparça bir kaç anı
ve üstü başı kirlenmiş
bir kaç tebessüm kurtarıyorum
izbe yıkıntılardan

kendimi yendikçe
sana yenilmeye muhtaç oluyor yüreğim
kapına dayanıyorum
duymuyorsun
ve muhtemelen uyuyorsun
kan kokusunun rehavetinden


sil baştan başlıyor her şey
yine uçurumlardan sallandırıyorum kelimeleri
ve kırıyorum cümlelerin boynunu bir tekmede
sonra hatırlıyorum unuttuklarımı
ve
aklımdan başlıyorum kurşuna dizmeye