BOŞLUKLA KONUŞMALAR ....

şimdi kar düşüyor duyuyor musun
camlarda nefesimizden kalan biraz buğu
içimize kış yağıyor azıcık görüyor musun ?


soğuk vuracak birazdan etrafı
güneş öncesi bir güncede solarken badem çiçeklerimiz
sıkı kapa düğmelerini üşümeyesin...


az sonra kararacak yine penceremiz
kapanan yollara karşı
gündüz kapattığımız gibi kararırken yalnız kaldığımız odamız
yine yosun kokacak yastığımız
nevresimlerde sevişmelerden kalma bahar kokusu


yağ kutusunda bir kaşık aşk
nergiz misali nazlı türküler gelip geçer kuru dudaklardan
dışarda mahzun durgun bir bahar
hadi aç pencereni kar girsin içerimize biraz


hadi dar sokaklarda koşsun bari ruhumuz
toprak kokulu kerpiç evlerin şahitliğinde
yaza inat çırıl çıplak dolaşalım herkesten izinsiz
Adem gibi yarım elmanın kalan yarısı gibi...


aldırma sen şimdi bekçi Niyazi’nin düdüğüne
ıslak kedilerin koynunda buluşalım
ince bir ayın son kılçığına tutunarak
yıldız derelim senin başında kırmızı yemeni
benim ellerimde saç tellerinden bir koku
rüzgarda ıslatalım tüm mısraları daha dün gibi...


hadi kalk gidelim akasyalara
sakın kurutma dudaklarını yağmur
gözlerimde sana su sunacağım tenim değdiğinde ellerine
köklerinde hayat bulan çınarın göğe dokunuşu
hadi şimdi dallarımız olsun şimdilik suskunluğumuz...


şimdi çal Ey rüzgar ıslığını denize karşı
dalgalar senfoni olsun en azından
fırtınalar çarparken sevdanın kayalıklarına
martıların kanatlarını kıskanmadan
hadi yağmur kokulu sevdiğim düş parmaklarıma gri buluttan...