o kadın ben miydim
kilitsiz kapının kilidi
benim olmayan adımlarla
önce mahalle adlı bir yer yakalardı beni
gözüm kayacak olsa yoldan geçen birine
şeytan şaplak atardı omzuma
dönüp arkama bakardım
kim bu
adımımın arkasındaki kara yüz diye


hep hızlıydı adımlarım
benden kimbilir kaç adım önde
bir adam keserdi yolumu her zaman
taşlara tekme atardı
utanırdı bir kadınla yürümekten
önde olmalıydı o
bilmem kaç erkek önde
pir-i pak olmalıydı kadın eli
erkek eli değmemiş
korkardı
koynundan kaçıp gitmesinden
yaptığı gibi kız kardeşinin
aynı oda içinden


başım dikti
sevgiye eğerdim yalnız
hep gülümsemekti adı düşlerimin
çiçekleri açmalıydı sevginin
pencere önlerinde, duvar diplerinde
korkuyu karanlıktan atmalıydı çocuklar
ceplerinde bilye niyetine sevgi çıkmalıydı
annelerinin düzgün katlayıp koyduğu
ipek bir mendil gibi


korkusuz çıkmalıydım sokağa
kendimden gizlenmeden
o durmadan akan sokak çeşmeleri gibi
testilerini doldurmalıydı kadınlar
kadınca dualarını atlatıp
bir duvağın pençesinden


ben miydim
bütün kadınlar gibi
beyni diline dolaşan
dinlenilmesi ertelenilen türkü
ana avrat küfredilen
tekmelenilen, dövülen
ele güne karşı
sürüklenilen sokakta


baba evinde yapayalnız
mezarda gibi


28, 2. 2013 / Nazik Gülünay