ne yağıyor ne yağdırıyor
üstünde toplamış kara bulutları
gök içinde değil kendinin
gözleri kapalı, deli
silikleşiyor, gitgide hedefi
tek vuruşlar derken
sürüleştirmiş
sürüyor insanları bir bir


oysa insan da toprak da bereketli
bu yurt zincirlenmesini sevmiyor
dört bir yandan ellerinin
istemiyor
pranga vurulsun ayaklarına
sevdasına zindanlar yapılsın


yağmayı bilmiyor yüzüne
ağaçlar ayakta ölürken
bu karambolda ezilirken çiçekler
çocuklar, gençler yiterken
beli bükülürken toprağın
satılırken umutları
geri dönülmez yazlara


her anlamı kendine uyduruyor gök
belirli sözünün kılıfları, halsiz
başkaları imzalatıyor yönünü
elleri ne’lerle oyalanıyor
-çıt- çıkarmak tutuklanma nedeni oluyor
ve özümsemek Atatürk’ü
en büyüğü suçlardan


karanlık ortam, günler yarsız
kıstılar iyice lâmbaları
çırasını yakmak derdinde halk
bir çıkar yol aramakta, bir umar
işini kılıfına uydurmakta kimileri
söndürmeye çalışmakta
titrek, titrek ışıkları


yerin yeniden altını üstüne getirenler
sınır çiziciler, katiller
üstümüze sıçratma çabasında ateşi
kan gölüne çevirmek için yurdu
önceden hazır yalan belgelerle:
bir masa etrafında fır dönen gözler
felfecir okuyanlar dünyada
yoluna koyuyorlar işlerini
umurlarında olmuyor ülke, vatan



belli ki insan yazmıyor kayıtlarında
karardıkça kararıyor günler
bir damla yağmur düşmüyor alınlarından
bizim terimize eşdeğer


güz çiçekleri açmaya ürkek
uçamayan, sendeleyen kelebek
takınsa mavi kanatlarını
bir araya gelse cümle kuşlar, kelebekler
özgürlük türküsünü yeniden söylese halk
bir bayram müjdecisi gibi
çalsa bütün davullar


bir rüzgâr esse, günler ağarsa
açacak gözlerini karanlıklar
kabaracak toprak
ilk su damlasında, patlayacak kardelen
bir yaprak kırıntıyı
yuvasına taşıyan karınca
örneğin halk, harab olmuş yurdunu
sırtında taşımaya hazır
bir işçi ordusu


birer birer söndürülürken
vatanın lâmbaları
yaşanırken karartma günleri
gözümüze baka baka
söylenirken yalanlar
sıkı tut ellerimi
ellerini sıkı tut
düşmeyelim



22. 9. 2012 / Nazik Gülünay