....






adım ‘aşk koleksiyoncusuna’ çıktı baba
zaten bana senden başka
hiçbir adam da inanmadı
düşünsene
bizim evin gri kedisiydim ben!

bayramları hatırlar mısın?
ben inatla
‘eskilerimi giyeceğim’ derdim
bir yığın kontesin içinde
ben fark edilirdim…

‘sefil’ derdi annem
diğerleri, alay ederlerdi inceden
ama olsun o benim, annemdi

sen;
-‘o benim prensesim’ derdin baba
bu da bana yeterdi
artardı bile…


aşk…
hangi haddime, hangi cüretime?
beş pondluk,
ince bir topukla bile,
yamuk yumuk yürürdüm…
bacaklarımı çarpık sanıp gülerlerdi
haklılardı da…


aşk
çok pahalı bir kürk
işte Fransa’nın bilmem hangi ünlü caddesinde
adı bir şeyime lazım olmayan
elit bir butiğin adı gibi
hani yazayım desem
telaffuz bile edemem…


ne dik dik bakabilir
ne yanından geçebilir
ne de düşünü kurabilirim…

hüzzam şarkılarından
fal tutsam da ben
nostalji çarşılarından
aşk
satın alınamıyor baba…

Aldığımı farz et
İnan ki
birbirini deli gibi sevip de
almaya gücü yetmeyenlere hediye ederdim
vallahi de billahi de verirdim baba…

"AŞK’tan
K’yı düştüm ben seneler önce
Aş’tan çıkartıyorum sevgimi
sevgiden aşımı…
kafi oluyor bana
hem üzülme sen"


aşk…
hani sen
-"en nadide orkideler
Afrika’da
bataklıklarda yetişir’ derdin
yalan mı?
ben de bir gecekondudan geldim
kaldı ki tipimi bir metropolde gören
hani saçıma, kaşıma, gözüme bakan
bir halt sanır beni!
ondan sonra da
‘aşk koleksiyoncusu’ diye yakıştırır da yakıştırır


beni öldürdüler baba
gülüşlerim,
mermer beyazlığındaki resimlerde kaldı artık
şimdi
akşam evine dönmek için
işten çıkmak üzere olan
o mutlu kız değilim…
ve elimde günlüğüm yok
ölü bir ‘’Rapunzel’in Z raporu’’ var


ölmeden bir ses duydum,
bir adam bağırıyordu
çok korktum
‘hasta eks oldu!’
kimdi bilmiyorum
bilmiyorum ama
ben öldüm baba,
ö l d ü m
kestiler o… çok sevdiğin saçlarımı...





Türkân Çağlayan
şiirinbittiğiyerden
İstanbulşubatikibinoniki