...



başımdan savurduğum
bir kaç anıdan besliyorum buruk gülüşlerimi
dudağım mor bir karanfil kadar ölü
kirpiklerim hızlı trenlerin ayak uçlarında ezilen kır menekşeleri
gözlerimin suyunu sıksalar
sen
(afedersiniz siz)
s i z



yaralı kurt gibi çıktınız bir sabah karşıma
bende annemin elleri
her aşk ebeveyn olmalıydı biraz
çehresi sevdanın şefkat
sığındınız gamzelerime limanına sokulan bir gemi gibi
şiirlerin askılarında düş elbiseleri
soyunma odasıydı lüks bir mağazanın, kalbim
dokun, okşa, küfret ve at


siz ağlamayın diye
üfürerek yaralarınıza kompres yaptım gözyaşımla
müzmin marazlıydınız
alnınız yangın yeri
hep sonradan öpmek düşerdi payıma
uykuya daldığınızda
ve dindiğinde acılarınız
buzdan bir mantoyu giyinmekti öpüşmek
Moskova’da karlar altında
eksi üç dudağınız




belki de annem geri almalı ellerini
ve bırakmalı yedi yaşımda bir manastırın gölgesine
ellerim gözlerime iki susturucu sıkmalı
bir daha sevmemem için
hiç bir adamı

sonrası aynalarda kör bir rahibe
dilinde müslüman y a k a r ı ş l a r ı
tövbe
tövbe
tövbe!



de_soulmate