Üşümüyor bulutlar, kente hiç kar yağmıyor
Selam durmuyor güneş bembeyaz balonlara
Ki balonlar ölüyor, rüzgar yaşam sağmıyor
Nasıl kıydılar ki ah savaş diye onlara
Üşümüyor bulutlar, kente hiç kar yağmıyor


Düşün, rüyalarına allık sürmez bir kızı
Oturur yamacına gecenin, an, enginde
Gece haykırır, yalnız, göğsünde katran sızı
Sütten düşer elleri gözleri kin renginde
Düşün, rüyalarına allık sürmez bir kızı


Sabahları kamyonlar düşümüze gelirdi
Çakıllar dökerlerdi uzun sokağımıza
Sanırdık ki kumlarda cam misketler belirdi
Dayanırdı küflü bir namlu şakağımıza
Sabahları kamyonlar düşümüze gelirdi


Çocuktuk, biz o büyük kamyonlara binerdik
Küçük oyuncaklardan hep çabuk sıkılırdık
Sığmazdı hayalimiz bulutlardan inerdik
Hayallerimiz bize vurdukça yıkılırdık
Çocuktuk, biz o büyük kamyonlara binerdik


Bir uzak kent, içinde gurbetliğini besler
Üstelik atlı değil karıncalar, yasaklı
Tel örgülerinde aşk, vurur şarapnel sesler
Umududur kimliği avuçlarında saklı
Bir uzak kent, içinde gurbetliğini besler


Farzet ki unutulmuş taze ekmek kokusu
Yarınlarına umut taşırken kollarında
Yollarda hain pusu, zalim bir kan dokusu
Yapılmadan bozulmuş çakıllı yollarında
Farzet ki unutulmuş taze ekmek kokusu


Bir daha gelmeyecek misafirini bekler
Boyası hayli eski o evlerin kapısı
Aslı insan, zulmüne ihanetini ekler
Düzen denilen dinsiz bir peygamber yapısı
Bir daha gelmeyecek misafirini bekler


Nasıl sevilir ki bir ülke, yokken nedeni
Aksar koynunda sabah, kaldırımları sarhoş
Üstelik yalnız şimdi refüjlerin bedeni
Düşün ki gözleri de yok, ne nahoş ne de hoş
Nasıl sevilir ki bir ülke, yokken nedeni


Yasında oğlunun bir ana, yarası kanar
Sarsan dayanmaz yürek, baksan eğilir yüzün
Yara ki, gözlerinde onbin Filistin yanar
Belki kızgın değildir, say ki tek kızan hüzün
Yasında oğlunun bir ana, yarası kanar


Biz ki dünya sanırdık hep beyaz balonları
Ellerimizde sanki koca dünya, tutardık
Ölümle avunurken yaşatırdık onları
Her sabah önce kızıl güneşinden yutardık
Biz ki dünya sanırdık hep beyaz balonları






Irmak - Kasım / 2012