14
Yorum
47
Beğeni
0,0
Puan
3422
Okunma

bana bir yalnızlık daha ver
pas tutuyor silahlar
gövdemi bir bulut taşıyor yıllardır
bu yağmur oradan
bir dağ sırtına değen ellerimde
göç görmüş taşralı kederi
seğiren ışıklarıyla şehir
ve sokağına bakıyor gökyüzü
ah görünmüyor kimseler
biliyorsun kimse küçültmeyecek acıyı
dokunduğun yerde kaybolduğun gölge
kin ve öfke diye tüm bildiklerin
terk olan mutsuz ruhlar gibi yoğrulan
hayat biraz yorgun
biraz bir çizgiden başlıyor
zamanı takip eden ardından
birisi bir insan çiziyor fotoğraflara
birisi tuğlalar, tekerlekler, trenler
her şey uzuyor birdenbire
duvarlar, yollar, vagonlar
hiçbir şey memnun değil kendinden
ve yağmura dönüyorsun böylece
anlamı kalmayan bir rüyanın ucundan
bana bir yalnızlık daha ver
yoksa pas tutuyor silahlar...
Irmak - Haziran / 2014
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.