18
Yorum
16
Beğeni
0,0
Puan
2331
Okunma

yerlerde sürünen
sümüklü böcek değilim
çocuk zıplamalarım vardı başı bulutsuz
şimdi tozlu asvalt yolda
oyunlarımızın hayaletleri cıvıldar
gerçeği yansıtmıyor aynalar
benim çizgilerim değilki bunlar
sonsuz bir yalnızlığa boyamışlar
insan ustabaşları
kenetli dudaklarım
bir çiçek kokusu
bir kuş ötüşü
insan sesi
açacak ama
siyah kara tahtadayım
keçeleşmiş koyun yünü
bilirim silecek adımı
çiçek aşklarım duruyor
topraktan çıkacak tohumda
heykeltraş ellerim yer altında
yağmur yağıyor
yağmur yağıyor sözü ağızlarda
herhalde iyi donattılar sofralarını
kime yağıyor yağmurlar
kime açılıyor ardına dek kapılar
kimlerin çocukları en iyi yerde
askerlik kime
sokağa baktığımda
sereserpe yürümüyor hiçkimse
parlak değiller bahar kırları gibi
haber salsam güneşe ya da Tanrı’ya
eşit olması ayıp mı insanların
ah beynimin ince kıvrımlarından çıkan
ince düşünceler
parmaklarına bak da gör eşitliği
nasıl yazacaktın yazıyı
şimdi ağaçlar gibi yaprak döküp yenilenen
kök salmak yolunda veren toprağa
bir şiirin arifesindeyim
eşkiyaların önünü kesen
Nazik Gülünay
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.