30
Yorum
26
Beğeni
0,0
Puan
1843
Okunma
Benim yüzümden mi bir ceviz ağacıyım
orta anadolu’da bir köyde
bölüyorlar toprağımı
kazıyorlar,ters-yüz ediyorlar
işiyorlar gölgeme
kapkaranlık gökyüzüne tutsak
dolu,taş yağdırmasına aldırmaz gibi
hep güleryüzlü
yemyeşil yapraklarım açmaya hazır
soytarılığımı karalamalıyım artık
ışık sızmalı özsuyuma
geri göndermeliyim cevizlerimi düşüren taşları
yüzsüz ölü yüzlere
geri göndermeliyim karanlığı
bir avuç umut beyazı gökyüzü yeter
bir tutam sevgi tomurcuğu
gözyaşlarımı damıtır açar
yoksa yokluğundan mı bir ceviz ağacıyım
sen mi gereksin tutsaklık bağlarımı açmaya
bitirecek yiye yiye gövdemi böcekler,kurtlar
pul pul dağılacak yıllanmış ağaç
sevginle dağıtmalıyım karanlığı
ulaşmalı köklerime yağmurun
yağmacı gökyüzünden
yıldızlar bırakmalısın düşlerime
yalnızlığımı kurutmalıyım artık
budana budana kollarım da kalmayacak
acıyı duyumsayacak can
bir ölü gezinecek
ölü yüzlü sokaklarda
7. 8. 1992 / Nazik Gülünay
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.