yosun kokularıyla uzanıyorum geceye
kristal sevdalar gelip geçiyor,
bir geminin lodosa talimli gövdesinden
dokunsam!.. dağılırım biliyorum..
hiç de kurmak istemediğim bir düşü habire kuruyorum..

zaman gecenin içinde koştuğundan beri ilk defa gülüyoruz kendimize
yarım kalmış bir romanın
altları kalemle çizilmiş sözcükleriyle
konuşma zorunluluğu olmadan
yarım yamalak deneyimlerin
yetersiz algılamaların
bir adım ötesindeyiz
en saklı yerlerimizde bıçak keskinliğinde sakladığımız
cesaret ve kitaplarımızda yok artık
hiçbir şey kalmadı ellerimizde
odalar dolusu şiirler ve sürgünlüklerden başka

birazdan sulusepken bir yola koyulmanın sarkacındayım
yıkık bir han sessizliği içim
üstümde sedef ve mercan kaplı ahşap virtüöz
gözlerimde üzgün kentin tez döneyim diye tutuğu bir kap su
gel de telaşlı durma sabaha
kendine iyi bak göğüne kırılgan şehrim,ben dönene kadar..
döndüğümde
on yedi kapına yüz sürerim olanca sevinçlerimle..

Oysa
denize uğramış bir yüz gösterir düşlerini
bütün geceyi üstüne örtünürsün
çiçeğe örtülü bir yüz dünyanın kıyısında
kuşlar havalanmaz kimi zaman omuzlarından
bir çiçeği bozguna uğratır,dönersin denize
dünyayı adımlar ayakların ağlara basa basa
dalgaların sesi çağırır dönersin denize
ağzında bilge bir şarkı
elinde taşkın yüreğin...



’’Yarından tezi yok,seni sokaklara süreceğim yüreğim..üstelik yalınayak..
ve ne kadar yorulsam da sırt çantamdan çıkarmayacağım yağmurumu’’..