sanırım dün şiiri ilk okuyanlardandım. ve işaret koymuştum üzerine...


Ömer Nazmi okuduğum ve takip ettiğim şairlerden biridir. Ve bilirim ki; asla boş kelam yazmaz
her şiirinde bir şeyler vardır öğrenilecek. İyi dil kullandığını da bilirim . fakat başlıktaki
lal ? lâl olacak gibi eğer ustanın başka bir amacı yok ise.



Son geceyi de yolcularken penceremden****
uzaklarda görüyorum billur sabahı
kan ağacıyım gayrı
kıblem toprak
dinim dizginsiz aşk
tozla duman ettim geçtiğim yolları,
çarkın parçaladığı düşlerden hayır yok
oysa ne çok çekmiştim cefasını
artık kırıldı sabrım
dağıldı kehribar tesbih!



işte usta işi bir yıl sonu şiiri. nasıl şiirsel tasvir olur nasıl imgeler tavus tüyü gibi konur bir şiire
batmadan birbirini boğmadan ve asıl işi olan ; o anlam bağlamını dahalaştırarak anlatmak
ve pekiştirmek. öyle ya imge kelimeleri dokuyan onları şaha kaldıran bir kırbaç değil mi zaten...

bölüm bir iç karanlığı halini gözler önüne seriyor. belki bir yıl daha yaşlanmış olmanın belki
bu günde ayrılmış bir öalemin ardından su dökmüş şair. o suyu takip etsek acaba bulabilecek miyiz !




Yalnızlıkta güvenilmiyor karanlık semaya*****
zaten bir gözü var gecenin
ya mehtapla bakıyor çıplak kalbime
ya da hilal kaşlı kör oluyor penceremde,
ne yakut küssün
ne de safir
şimdi lal taşlarını diziyorum gönül ipime.


ve muazzam bir seremoni. iç çekerek ve geriye yaslanıp okunası güzellikte. şair gergefe dokur gibi
dokumuş maaşallah. ve bence en şuh en oturaklı en şiirsel bölümdü. tınısı ses uyumu ahengi
şahane...


eklesin beni ayak sürtmemiş uçsuz uçurumların kenarındaki patikalar****
girilmemiş inlerin ağzında yetişen çiçeklere ad vereceğim
acılar keşfedeceğim aşka dair /ki bu konuda mahirdir yüreğim/
sarı süsenler moraracak utancından,
ağaracak gönül sınırındaki kan hücresi
bir yanı Araf
bir yanı Ağrı olacak koca sevda dağının
nefret çağının tohumlarını çürüteceğim sevgili gözyaşımla…



bu bölümde de iç sesiyle ve önündeki ve ardındaki zamanla dertleşir gibi hafif bir hüzün
hafif öykünme arası ama bence kızmaktan çok sanki bir yitiriliş sancısı ( yanılıyor olabilirm sadece
hissettiklerimin sözcüsüyüm şu an) gibi.




ve bir sonraki dize biraz daha aralıyor perdeyi;


Han kuracağım han bu cihanda****
yalnızlar uğrayınca kırık kanatlı kapıma
eşiğimden atlayınca umut ölüleri
yataklarını ben açacağım köhne odada
ve ben içireceğim şaraplarını!


ve burada artık biraz açılıyor sis. ve geri fonda bir ''yalnızlıklar kumpanyası'' görünüyor sanki.
ellerinde beyaz sancaklarıyla.


final;

Şimdilik küçük hanımdayım****
ince lal olmuş dilim,
önce şu duvardaki resmi düzeltmeli
sonra da kitaplarımla söyleşmeliyim!




ve tümden açılsın beklerken örtülü gizem sanki daha bir pekleşmiş gibi.

''şimdilik küçük hanımdayım''

bu bölümü Hilmi bey de ırgalamış. şimdi hani üst bölümde ''bir han kuracağım'' demişti şair
içine de ne kadar ayrılık şakirti varsa be sulayacağım şarapla! bahsolan acaba yine bu han mıdır?
yoksa benim bana göreme göre ; o ''küçük hanım'' mesela şairin kızı filan da olablir mi?
nasıl olur meela eşinden ayrılıp kızına filan gitmiş bir kırgınlık hali vs. affetsin şair ki; bizler hayal dansçısıyız
ve şiirde olmaz olmaz ... neden böyle algıladım bilmiyorum ''duvardaki resim'' az eğrilmiş! ki; bu gerçek bir resimse
tanıdık olmalı ve yarını olan bir günde tekrar!..

ve sonra kitaplara gömülen ruh halinden. belki bu arada bir şiir daha çakılır çerçevenin kenarlarına çivi niyetine!..




baştan sona bir resital gibi etkin söylemlerle ve yetkin olduğunu her dizede haykıran kalemiyle değerli şaire
tebrikler teşekkürler şiir adına...


hata addedilmez varsa da affola umuduyla...