Ben bir deniz feneriyim;
söyle,
böyle boşuna yanmıyorum döne döne
kimse yaklaşmasın kıyılarıma
sığ sanılan gönlümde görünmeyen mercanlar var
çok korsan aşklar battı
çok yelkenler yandı bu dalgalarda
kadırgalar gömüldü kasırgalarla geçen ömrümde!

Kaptanı kalpazan olan gemiler uzak dursun sahilimden
yalanlar yıktı bu rıhtımı
bir sözle dağıldı iskele!

Anladım ki pusuda puşt doğruyor bu devrin aşkları
yavşakları semiriyor dumanlı başımda
bırakın dökülsün yüzüm
sözüm topraklarda çürüsün
rüzgârlı saçlarımda yıldız sanmışım toz tanesini!

Sol kolum havada haykırarak koşarken kör sokaklarda
kaldırıma düşen bir kuş gibi vurulduğum zaman
ve yaram yalanlarla sarılırken
o an sevinmişsinizdir mutlaka;
oysa yumruk yaptığım elimde
yani avucumun tam içinde adınız yazıyordu.

Tadınız vardı o zamanlar sevdiklerim
tadınız vardı!
Kimsenin bilmediği şanınız vardı…
Artık hiçsiniz
bir işkence gibi geçtiniz siz de;
yolcu yolunda gerek
bırakın öleyim
müsadenizle!