ıssız bir panayır kaldı geriye
kaptansız gemide sadece bir miço
yaz ortasında üşüyen bir kapı
enfarktüs nöbetli bir travma
çölde açan, pembe dudaklı kırmızı bir glayör
ve
kendine ağlayan bir palyaço...



esrimiş,siyah beyaz bir pedigri
yeniye devinirken eski yoksul günce
çiçekler biriktirmiştim sana içimde
dün tortulu
saltanat yoksunluğundan eridi tükendi
solgun bir ’’son bakış’’ sardım enfiyeme
yarım aralık seda teyelli
güller de ağlar etiketli
bas onu en derin yarana
öpüştür
dudağının en mahrem en solgun yeriyle...

’’Ben seni değil seni sevmeyi sevdim’’





yaşarken ölmek damıt son kez
kudretine aşk kılınmış varsayımlar geçir ilmek niyetine
dualar istifle herc_ü merc balyalarla
ölmek, sevmekten eftaldir yaftalı
üzerime ’temelli’ kapa artık kapını
dönmemek üzere yolcu işi
son kez çek içine beni
ilk gördüğün gün gibi
aldım payımı / sevi,mi /
gidiyorum sevgili...


_ _ _ _ Y _ _ _ _





ToprağınSesi








.