![]() İSTANBUL BİZ ÖLÜYOR SANA...Şiirin hikayesini görmek için tıklayın istanbul ve bir buçuk gün gibi sen...
"o kadar çok üşüdümki o gün ve- --İstanbul görmüyormusun biz ölüyor sana ---demiştim....ama ölen bendim....İstanbul ve o yaşıyordu ve yaşamalıydıda..."
kaybettiğim bir istanbul sabahında
bensizliğe arıyorum kendimi sensizlik bana akıyor yalnızlığım hep sana tar/afsız bu gök yüzümü aklıyor tut/arsız yer ayaklarımı yurtsuzluğum istanbula d/üşüyor olmadığın yerler bana biriktirdiğim azap ceplerimi yakıyor teğet geçiyorum can kırıklarıma şairliği katledip günsüz vuslata d/üşüyorum günahkar yüz(üm)süz sen dökülüyor bana ölümler bu kadarmı lal kusar bu şehir seni bu kadarmı tutuklar kendine İstanbul sensizliğe vurmuş kıyısız beni ellerim/i haliç b/içiyor avuç içlerim/i İstanbul gelmiyor taze simit kokusu harlanmış sokak çocukları ortalık sessiz kirlenmiş tüm maviler umut hep kısır döngü sen diye içime çekiyorum bu günü kanıyor öfkeler iskelede bir martı başımda inadına uçuyor sensiz günler gözlerimden geçerken ayaklarımı yutan gün bende/n bitiyor bir o kadar biz/siz/lik bu gün ve elimi bağlayan dünler bir o kadar sen kokuyor ufuklarda bir son mavi batmadan güneşi yutuyor yüzüm akşama bir kala topuklarımdan vuruluyorum kendimden koştukça sana gözlerimde cansız bir ömür inadına sen kusuyor ve şiir İstanbul"a ben ölüme d/üşüyor su sen hava sen İstanbul hep sen sensizliği sayıyorum ertesi günlere sekizinci parmağım hep çift geliyor ben dokuza çıkıyorum tek el yalnızlık ben on da yine sen var ellerimde çift sen bulamıyorum sen kokan rakamları takvimler yorgun haftalar sessiz ben izsiz yirmi dört artı on desem iki eksi iki fazla kaç ederki zamanı akrep yutmuş s/aklanmış günlerde sen yetişmez rakamlar yelkovana saatler ya beş kala ana ya beş geçe sensiz sona anladım yetişemez artık ömrüm sana içimdeki yolları ölçüyorum gözlerin metre metre ben b/içiyor içimden sen geçiyorum şarapnel parçaları birikmiş diş köklerime söylendikçe seninle her kelime şiir intihara devriliyor ben İstanbul gözlerine İstanbul bölünüyor içim sana şairliğim ölüyor karaköyde vapurlar kalkıyor sonsuza yolcular aydınlığa koşuyor ben el sallıyorum ardından sensiz karanlıklara ölüyor işte İstanbul sen diye ufuklara hadi artık sende sus bana.... |
Tebrik ediyorum.