bırakın dünyayı kuşlar yönetsin




televizyonun sesini kısar mısın
sesimi duyamıyorum
ben mi
ben dünyanın ta kendisiyim



namlunun ucundan deniz manzarasını seyretmek
içleri mezarlıklarla dolu olanlar
bu hissi çok iyi bilirler



çocukluğumun saçlarını taradım bu sabah
bu sabah bir pamuk şeker çıktı sandıktan
dizlerimde o sararmış yara bandı var
yumurtayı rafadan seviyormuşum eskiden meğer
babamdan henüz hiç dayak yememişim
büyümek denen şu illet
ne kadar da yaşlıymış hayret
toprağa ekilen canım ananneciğim
ben de artık sana denk miyim



bir bayram telaşı var üzerimde
bayramlıklarını defalarca giyip çıkarmış bir çocuk kadar hevesliyim
fakat bu çocuk hiç şeker toplayamamış
saçları da çok kısacık üstelik
bayram diyorum-o pembe kurdele gibi olmalı
şeker toplamak mıdır bayram dediğin sahi
yoksa bayramlık giymek mi
çocuk olmak ne zor şeymiş
ah ne zor şey
bildik mi



doğmadığım zamanları özlüyorum yaş aldıkça
gök gözlerime doluyor
gözlerim yosunlara
yosunlar yeşildir içimde
gök kuşlar kadar mavi
gözlerim
yosunların gökle birleştiği bir yerde
gök gözlerime dalıyor birden
gözlerim yosunlara
gözlerim-gökle yosunların bir penceresi
gök ciğerime batıyor
yosunlar gözlerime
gözlerim oysa
sadece bir hiçti onların rengi
bunu yalnız ben bilirimdi
bir ölümdüm ben çünkü




ah
şu dünyanın sesini az bi kısar mısın lütfen
sesimi duyamıyorum
benimi sordun-uz
ben silahın ta kendisiyim



..


mY