Azıksız Yolcu
Azıksız Yolcu
ay gözetlerken huzursuzluğumu evler kendi işinde gücünde şarabımın ekşisi kadar kınsızlaşır utanç ayrıyız işte meleğim dinlediğim bütün şarkılar anılarımız kadar eski ırak ışıklar yok yere heyecan içinde aklı selim olan uyumaz bu tar u mar içinde sevda hoş sohbet çizgileriyle gülüşündedir aldanmadım hiç yaz boşluklarına meleğim ben kaçarsam hedefsiz menzilsiz kaçarım ölüm bile yakalayamaz hızımı küçük dağları ben yarattım havasındadır imkansızlık kumral kumral içlenirim saçlarına o an her şeyden öte gözlerinin mahmurluğuyla bir son sabah kahvaltısıdır son dileği iç yakıcılığıyla ömür kışımın adım azıksız yolcu lakabım sabırsız serçe yıkıcı huysuzluğunda bu haziranın bütün tonlar alıcı kuşlar gibi amansız iniverirler yüreğime yolvermeden aç gözlü unutmalarına hayırsız zamanın zorunlu acılar olgunlaştır içinde sevgilim çaresiz yolları yokuş ayrılık öyküleri barındır düş heybende azıksız yolcusuyum sevdanın geri dönüşü imkansızlık adlı geçtiğin her an bir önceki andan yüzyıl sonralıkta bir dağ evi yalnızlığı ağır kurşunî akşamlar sensizliğe öylesine alışkın büyür gözümde zaman ve ayrılık küçülür rüya ve kente tutku gelmeyi öğrenirim sana en güzel haliyle gelmeyi ama varamamayı... Kağan İşçen (c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir. |
yüzyıl sonralıkta bir dağ evi yalnızlığı
ağır kurşunî akşamlar sensizliğe öylesine alışkın
büyür gözümde zaman ve ayrılık
küçülür rüya ve kente tutku
gelmeyi öğrenirim sana en güzel haliyle
gelmeyi ama varamamayı...
gidip varamamak... varıp dönemesek keşke...
harika bir şiir... saygılar...