burası çok karanlık
siyaha döndü güllerde;
yapraksız, dalsız, çırılçıplak
ah ne yazık yitip gitti ellerde,
sonrası hep bir yalnızlık.

kapatıp düşlere gözlerimi
perdeleri çekip,pencereyi açıyorum,
soluksuz dinliyorum akşamı
ve hiçbir ses beklemiyorum üstelik.
sonra damarlarıma karışıyor anason tadı
kabuslara salıyorum kendimi
karanlık çok karanlık kabuslara.

umudum var üstelik, herşeye rağmen
ama çok uzaklarda bir bulut gibi
sinmiş bir dağ başına,
çağırsam gelmez, gitsem kaybolurum;
siyah beyaz resimler gibi sokak,
bu mevsim kar çok karanlık.

anlamını yitirmiş herşey
yalancı bir kitap, kırılmış bir kalem,
soğuk bir gülüş kalmış o kızın dudaklarında
öpsem alıp götürecek bir rüzgar güneşi
sonrası hep bir karanlık
uzayıp uzayıp kalıcak bana.

burası çok karanlık,
gelmeyin yanıma, çığlığımı sormayın,
kendi yıkılışımı onaylamaktayım,
kendim yazmaktayım fermanımı,
biliyorum; üzülerek biliyorum gelmeyeceğinizi
ama bir vefa kalıntısı bile artık kurtaramaz beni.
hem burası çok karanlık...