Selam olsun şiir’in nefesini tutup da şair kimliğini kendine örtü eden Kalem’e.



Küçük kız bilir misiniz Yılmaz Ağabey ; hani kötü bir felaket olduğu vakit gözleri korkarak ve de ağlayarak bakar semaya işte ona benziyorum şu dakika.


Özellikle de noktalandığı sanılan aksine yeni başlayan bölümünde sarsıldım şiir’in :


- kaç kişi kaldık, kaç kişi varız
yalın ayak ateşlerde yürüyen çocuklara kalbinden çarık yapacak...-


Kaçlıkta da değil aklım acaba böyle niyetli olarak insan zerresi var mıdır ya da bu da değil ;


“kalbini yarıp da içindeki Işık’ı gören var mıdır”


hepimiz biliyoruz ki peygamberler de bizdendiler o halde onların sahip olduklarından bizde de vardır bir miskal olsa da “ Allah’ın sabrından bir damlanın olduğu gibi…”


İşte diyor ki kalem bize;

“ Kalbi uyuttuğunuz yeter ! Uyanın ki sanmayın zulme yatıp ömür öyle sefayla biter..”


Ve böyle dersimi alıp da başlıyorum şiire. Dün ilk okuduğum vakit yine böyle irkilmiştim ama çok güçsüzümdür ki kaçtım hemen hoş bize yakışmaz bilirim ama yürek yürekliden korkar ya o bakıma.



Şu sayılan afetleri düşününce aklıma sadece çocuklar düşer. Gazze, Felluce , Halepçe…Bu harfleri yazmak dahi canımı nasıl yakıyor mümkünü yok ifadesini buraya dökebileyim. Harfler farklı belki ama söylerken dökülen kan aynı ; aynı halde yırtılıyor çığlıklar ve aynı halde bağırıyorlar:

“ KÜFRÜN UŞAKLARIYIZ DİYE KENDİLERİNİ ÇOK BİLEN HİÇLER”..

Toprak kavgaları mı duyuluyor, bazı insanlar fazla mı geliyor tapusu bizim dedikleri yerlerde buna binaen hakkımızı istiyoruz mu diyorlar “ eyvallah” . Yaradan değil mi cümle cihan sahibi, onun değil mi her yer ve herkes, o zaman bunların hektarlar için yaktıklarını bir d genişe vurup düşünürsek :



“ kırk kıyamet paklamaz ziftimizi !!! ”


Ve bilmiyorlar ki üstlerine yağacak kıyamet damla nefesleri yakan baruttan çok daha ağır olacak. Hakk biliriz de hak söyleriz ; insan adını kirlenmeden öğrenenlerdeniz evelAllah…




Yemin olsun ki okudukça saçlarımdan asılmış gibi titriyor bedenim ; bu neydi böyle…


Gazze – Filistin – Ah V… !!!


Öyle güzel söylemişsiniz ki biraz daha dursam ağlayacağım ve kalemin şiir duruşu öyle güzel ki taşsa taş gülse gül ; daimini yaradan kuvvetle sağlasın . Bilmeliler, bilmeliler nasıl gidiyor dünya yıllar sonrasına: artık oturup Osmanlı vaktine, Hitler bilmem nesine ağlayacak kuvvet yok ve öyle ki tarih kendini çiftleye çiftleye yol alıyor . Ve sanırım sanılıyor ki tarih tekerrürden ibarettir . Zor tarih tekrarından ibarettir ! Hatalar tekrardan ibarettir ve Rabb – i âlemin sustuğunu mu düşünüyorlar “ kitaba yan gözle bakanın sonu neresi bilemezken dil , el uzatmanın sonunu nereden bilsinler.” Acıyorum !!!



Daha fazla konuşmak kalemimi kıracak , elim üşüyor.


Şiirde şiir görmek okura verilebilecek en mühim armağan iken burada hakkı şiirde hakla göstermenin adına armağan üstü bir şey denmeli. Ne ecdada ihanet var ne de ecdad olacağı yılların sonraki nesline. Bu ışık hep sürülsün kaleminize ve biz de şiir yok diye ağlamayalım avuç içine.




Sevgimle.

şimdi bir yanım feryat figan bir yanım uçurum
bir yanımda keşkelerin ahları kulaklarımı sağır etmekte
içimde yatıya kalma meraklısı bir yargı masası
çoktan kurulmuş ve başlamış mahkemesi kimsesiz
sorguya çekilmiş bir bir görmeyen gözler
suçu ağır
suçu idam
çoktan verilmiş karar
asılırken boynuna yağlı bir organ
kurulunca darağacı sandalyesiz


offf off Can Abim...Şair dediğin işte senin gibi ha yanıbaşında ha çok uzakta hiç farketmez duyabilmeli bir çocuğun kimsesiz bırakılmış çığlıklarını ve düşürmeli yüreğine yangınlarını ve yapabiliyorsa eğer silmeli kendi elleriyle gözyaşlarını...

işte Şair dediğin senin gibi zulme uğramış tüm halkların sesini haykırmalı var gücüyle tüm dünyaya ve seslerini buluşturmalı sesiyle halkalar boyu...

işte Şair dediğin; üstü başı paramparça ya da çırılçıplak üşüyen o bedenlerine; yorgan gibi örtmeli kendini... gerekirse kendini bile çırılçıplak edebilmeli ve aynı soğukluğu hissedebilmeli zangır zangır titreyen dişleriyle...

işte Şair dediğin; feryatları kopan tüm anaların babaların duyurmalı ağıtlarını ve hep bir ağızdan haykırmalı gerekirse bir çocuk gibi alıp kucağına saçlarını okşamalı herbirinin...

işte Şair dediğin; sıcacık evlerinde bir yediğini bir daha yemeyen, gözleri kör, kulakları sağır, ağzı dilsiz vurdum duymazların gözlerini açıp ve pembe dünyasından uyandırıp; gerçeklerle yüzleşmesini sağlamalı...

senin canın benim de canım
senin derdin benim de derdim
senin anan benim de anam
senin baban benim de babam
senin kardeşin benim de kardeşim
senin çocukların benim de çocuklarım
senin yoksulluğun benim de yoksulluğum
senin gözyaşların benim de gözyaşım
senin feryadın benim de feryadım
...
...

DİYEBİLMELİ(YİZ)...tıpkı senin gibi CAN ABİM...

yüreğine emeğine bin selam...bu anlamlı dolu dolu şiir ve yüreğime yangınlar düşüren bu görüntüler için ne kadar teşekkür etsem o güzel yüreğine azdır bilesin...

sevgimdesin her zaman...