herkesin bir şarkısı olmalı diline yakışan
yakışması yetmez!
uymalı ona
canı olmalı şarkı.

mesela “ölürsem yazıktır sana kanmadan,” diye başlıyorsa şarkın
sahtekarlık yapma
farkın olsun başka âşıklardan
mutlaka yazık olmalı öldüğün zaman!

ya da “manolyam güzel kuşum, ben sana vurulmuşum,” diyorsa adam
puştluğun alemi yok
gerçekten vurulmuş olmalı insan!

“feryad-ı isyanım”ı takmışsan diline
yani çağırıyorsan Nuh’u yüreğindeki denize
boş yere yorma peygamberi
harbiden tufan kopmalı içinde!

ıslıkla çıkıyorsa ağzından “nedir bu senden çektiğim gönül,” melodisi
demek ki uslanmayacaktır artık bu deli ruhun
ne sitem kâr eder ona
ne de ağlamak
mahşere bırakma hesabını
kesiver cezasını!

“yine bu yıl ada sensiz,” diye inliyorsa göğsündeki keman
zaman kaybetmeden vurmalısın kendini dalgalara
asla gelmez beklenenler
ne sandal ara
ne de kürek
kulaçlarınla koşmalısın ona.

belki de bir türkün vardır senin
çınlatıyordur ortalığı “dom dom kurşunu,”
eğer göbek atıyorsan buna
yazıklar olsun sana
bilesin ki
ölümün alnından öptüğü bir yiğide yakılmıştır o
hiç mezarlıkta oynanır mı orospu!

ya da
bir halk sigarasını atarak masaya sözde bir şair
yakıyorsa Amerikan paketinden gizlice süslü tütününü
gözünün içine bakarak yalan söylüyorsa soytarı
en acı sözü söylemeli ona;
kadınlarımızdan ‘haşa’ diyerek
bağırmalı
ulan cinsiyetsiz karı!

sarı bir yapraktır bizdeki şair
ne zaman düşerse düşsün
yine de uyandırır uykudaki toprağı!

benim şarkımı sormayın,
gönlümdeki gönüle uzanamam ben,
her yerde söylenir
her telden çalınırım
fakat hiçbir nakaratta geçmez adım.


ö.n