Bir daha sever miydin beni
ah fal gibi açılan sevdamın kahve kokusu?


sever miydin ellerine bağlasaydım aşk pusuğu gecelerde
kurt ulumalarına özendiğim avaze çıkan sesimi
duyurmayı becerseydim artçı kavgalarımızın öncesi...


öncesi ve sonrası tahminsiz olaylara
ne bir sebep bulabildik ne de sonuç kendimizden


oğlumuz bildik ataerkil gurur mahallelerinde
köşe başlarını tutan külhanbeyi tavırlarımızı
ve pembe giydirdik en darbeli dikte günlerimizde
raks kuşlarına perçin dağıtan İstanbul aşkları ölmüşken
giydirdik soyunmuş fotoğraflara çuval dolusu umut


bilirdik ne zaman bir çocuğun sallanan saltanatı
düşse bilmem kaçıncı vaktinde oyun uygarlığının
köhne saray ,kırık taht, saklambaç hükümdarlığı...
oyunlardan parçalar gibiydi lego istasyonlarında sevinç


ne zaman ağlasam o çocuk yüzümde avaze acı
ah beni kendine tapulayan düşlerin toprak ağası


kadınım yeniden sever miydin ezberimi duysan
duysan her vakitte kırk kez söylenen adındaki heceleri
ve geceleri uluyan yalnızlığıma düşen sancı dağlarını


sever miydin sevmesini bilseydim şimdi
sana dokunulmamış bir ferman
yazabilseydi kalem…




Nevzat KONŞER