Dünya;
üzerimde top ve namlu sesidir,
kırılır yalnız uçurtmalarımın camdan kuyrukları
sen benden gidince,
pısırık bir mavzer olurum da
gömülürüm içime…

dalgalar, loş kokulu yosundan gemiler
ve sarhoş İstanbul
gece başlarken, biterken, ölürken
gözlerim acının çorağında devedikeni
battığı yerdir yüreğimdeki çocukluğum

tokmaklıyor bağrımı poyrazın kızı,
açılmamış düğmelerim var halbuki.
nerede o eski masmavi deniz,
nerede Eminönü’ nün bakir mozaiği?
tavında dövülmüş demirim gece yarısı
gümüşten kolyelerimi astım gecenin üçüne…

sen benden gidince,
ben senden gidemedim!
hem eski İstanbul gibi sevdim seni,
hem hoyrat rüzgar gibi gelip geçtin!

poyrazın kızı;
yedi tepeden kopan asi vuslat,
deniz de mavi değil, düş de, ümit de…
artık her kapıda bir kilit
ve her sokakta kedilerin yalnızlığı
sen benden gidince!


Nevzat KONŞER
Ekim 08