İnsandır su gibi hayata akan
Vuslattır canı can sızısı yakan
Ey budala adam sen misin özgür
Özgürlüktür bir sese sürülen gür

Her şeyin sebebi sağlam baştadır
Ser dediğin dik durulan yaştadır
Deme bana ben köleyim uğruna
Azat kuşlarımı saldım yurduna

Vakit çehreme dokunmak vaktiyse
Gülü bülbüllere sunmak aktiyse
Ben sanem diye çökülen bir yerde
Bana ödüldür giz, açılmaz perde

Hasret yâd edilmiş çileyse yârdan
Zifir bir gül tüneyecek yağan kardan
Kaç çapullu aşktı ki riyâdan boşluk
Gelip geçen bir hevesti şehlâ hoşluk

İkmalini yapmış bir aşka küserken
O yağız ellerinden ufka düşerken
Gelme, istemem aşkıma yeni bir eda
Ala gözüme çektiğin mildir o veda!


Nevzat KONŞER