ölü nergisler bırak,
çiçeklerin alfabesini unutmuş ruhuma,
belki siyah-beyaz bir resmin kırılan yerinden
sarıya çalarız, bir gün

ölü nergisler bırak ellerime,
gözlerim güneşin ihtilaline tutulsun,
buz yanığı ellerime dokunduğunda
ellerim, sıcaklığın dilini öğrensin teninden

dağları aşan yollar çiz avuç içime,
dolanıp dolanıp düştüğüm
o uçurumlar utansın,
belki uçurumların kıyısında
aynı gökyüzüne bakarız,

parmaklarını gezdir
yüzümün gamzelerinde,
boşluğuna sığındığım çukurları
unutturur belki varlığın,
yüzümde bıraktığın
o küçük bahar
kışı susturur belki...

bir kalp çiz yüreğime,
içinde biraz sen,
biraz ben,
biraz da imkânsızı yaşamak olsun,
yaşadığını hatırlasın kalbim
uzun zamandır unuttuğu
o atışı yeniden duysun,
nefes alışının sığınağında,

kuşlar çiz gökyüzünün yırtılan yerlerine,
kanatları bembeyaz,
her kanat çırpışında
bir parça umut bıraksınlar
insanın yorgun omzuna,

ve bir ben çiz şu siyaha,
bir de sen,
öylece kalsın ikimiz,
karanlığın içinde
iki eksik cümle gibi,

sonra
kaybettiğimiz her an için
bir mum yak,

belki ışık yetmez
bizi bulmaya,

ama sen
yine de kalbine koy elini,
nefesimi bul,
sana bir nefes kadar yakınım,
belki...