Aynı fikirde olmuş ya da olmamış, önemli mi?
Yüceltmiş veya yerilmiş, önemli mi?
Değersizleştirmiş yahut övgülenmiş, önemli mi?
Karakterin kıymeti rüsvalığın içinde saklı, bilene…

Neyle ölçülecek? Var mı adını bilen terazi, ismini?
Diller töhmet alçağını çağırır, kemiksiz küstahın teki.
Dört nala koşar, kılıktan kılığa sokar yaptığı fendi.
İnsanı söylemeden ifade edemez, zihinlerde gezen harami.

Portrede kurbağaya bakan kelebeği görür mü?
Gölgeleri büyüten gözleriyle güneşi görür mü?
Toz pembeyi katrana bulayan mutluluğu görür mü?
Gelinciği yanardağa sürgün eden güzeli görür mü?

Zihin oynak bir dansözdür, yüreğe bakmadan oynar.
Papatyanın empati papucunu giymeden adağa sunar.
Kendini saraylarda görür, başkalarına uçurumlar.
Yanardağın lavlarının mağmasında karabasan yoğurur.

Kimse kimsenin ne düşündüğüdür, ne söylediği.
Kendidir herkes, varoluşsal saf bilinci.
Belirleyemez hiçbir şey varoluşun hakiki hâlini.
Özde ne olduğunu herkes içini sorgulayarak bilir.

Âşikâre değildir bütün harfler dile gelse bile.
İçeride bir sorgulama sürer bütün ömrünce.
Getirilse bütün cümleler, yetmez sürece.
Övülmüş, yerilmiş, sevilmiş, damgalanmış olsa bile…

Ruhta yetkin olanı bilsen veya bilmesen dahi,
“O bir canavardır,” diyerek mimlesen dahi,
Dillere destan yazıp haysiyetini beş paralık etsen dahi,
Ruhu yüce olanı çamura yatırsan, kıymetinden kaybetmez zerrece.

Hamiye GÜL