Aşk ki,
Ne tam yaşanmış büyük bir yangın,
Ne de geriye
Soğumuş bir kül bırakmış.
Zamanın ortasında,
Bir yere varamadan durmuş;
Askıda kalan bir aşk.
​Elimi uzatsam,
Değer mi parmaklarım
Gecenin içinde unutulmuş bir ışığa?
Yaklaştıkça biraz daha uzaklaşıyor;
Işık kendini eksiltiyor,
Karanlık yerini buluyor.
​Belki de bu yüzden,
Bir mektubun
Gönderilmeye kıyamayan son satırıyız;
Mürekkebi kurumamış,
Ama adresi çoktan silinmiş.
​Söylenemeyen her şey,
Bir yerden sonra
Kendi göğünü arıyor.
Bir kuş kondu
İçimdeki telin üzerine;
Kanatları var,
Ama göğü yok.
Ne göğünü aradı,
Ne de uçup gitti;
Öylece kaldı.
​Belki de bu yüzden,
Bir dalın ucunda
Unutulmuş bir yaprak gibiyiz;
Rüzgâr değiyor,
Ama düşmüyoruz.
Ne bahar bizi çağırıyor,
Ne sonbahar alıyor yanına.
Dal susuyor;
Yaprak, ayrılığın
Hangi yöne doğru olduğunu bilmiyor.
Ve insan,
Düşemediği yerde
Bazen bir kelimeye dönüşüyor.
​Bir şarkının
Kimsenin bilmediği yerinde
Unutulmuş bir hece gibisin;
Söylesem eksiliyor,
Sussam çoğalıyor.
Çünkü bazı kelimeler,
Dile geldiğinde
Taşıdığı şeyi kaybediyor.
Ben seni
Bir şarkının içinde değil,
Söylenmemiş yerinde taşıyorum.
​Belki de bu yüzden,
Bir aynanın
Kendine gösteremediği yüzüyüz birbirimizin;
Bakınca çoğalan,
Dokununca dağılan...
​Sana baktığımda
Kendimi bulmuyorum;
Ama senden uzaklaştığımda,
Eksilen yerimin
Neresi olduğunu anlıyorum.
Aynı yüzeyde,
Birbirimize değmeden
Duruyoruz.
​Sonra buğu geliyor;
Camın üzerinde
Kendine yer arayan bir iz gibi...
Bir pencerenin camında
Yarım kalmış bir buğu gibiyiz;
Silsem kaybolacak,
Bıraksam kendini yeniden yazacak.
Ve biz,
İki dokunuş arasında
Nefesini tutmuş,
Askıda kalan bir aşktık.
​Belki de kimse
Dokunmuyor bize.
Çünkü elimizi uzatsak
Buğu dağılacak;
Biraz daha yaklaşsak,
Camdaki iz silinecek.
Bizse,
Kaybolmamak için değil,
Birbirimizi tamamen kaybetmemek için
Dokunmadan duruyoruz.
​Bizi yarım bırakan
Zaman değildi.
Birbirimize yaklaşırken
Aramızda büyüyen
O görünmez mesafeydi.
Mesafe büyüdükçe,
Önümüzde yürünmemiş yollar çoğaldı;
Her yol
Bir başka susuşa çıktı.
​Ne sana varabildim,
Ne senden vazgeçebildim.
İki uçurumun arasında
Gerilmiş ince bir gökyüzünde
Aynı boşluğa baktık;
Biri yaklaşmayı bekledi,
Öteki gitmeyi göze alamadı.
​Sonra
Her şey kendi ağırlığına çekildi.
Sen kendi kıyında,
Ben içimin kıyısında...
Aramızda
Dokunulmamış bir boşluk kaldı.
Ne düştü,
Ne göğe karıştı;
Ne bir geceye sığdı,
Ne sabaha teslim oldu.
​Çünkü bazı şeyler,
Bitmediği için değil,
Başlayamadığı için
Uzun sürer.
Ve insan bazen,
En çok ulaşamadığı yerde kalır.
​Birbirine değmeden duran
İki cümle değil artık biz;
Aynı suskunluğun içinde
Birbirini tamamlayamayan
İki yarım nefesiz.
​Ne tamamlandık,
Ne unutulduk.
Zamanın bir yerinde,
Birbirimize değmeden
Kaldık;
Askıda kalan bir aşk gibi.

​Alper KARAÇOBAN