Parçalanmış bir ömrün
Son satırları...
Eli kanlı yüreğim ile yazıyorum adını,
Gölgem gibi beni takip eden yokluğuna.
Alfabedeki tüm harflerin celladıyım,
Şimdi hangi harfi getirsem yan yana
Ayrılık yazıyor mürekkebin kırmızısı.
Vazoya yeni konulmuş bir çiçek gibi,
Değiştirilmeyen suyun bulanıklığında
Azar azar soldu, kaybetti kokusunu.
Kalbime seni koyduğum gün
Düşüyor hatıraların çöplüğüne.
Beslenmeyen sevdanın
Solgun yaprakları düşüyor,
Cümle olamayan harflerin üzerine.
Bazen kızıyorum kendime,
Dalıp giden gözlerime küsüyorum sonra.
Uzaklarda aradığım senin
Yakınımdaki tuzağına bakarken,
Yani kalbime...
Sessizce terk ediyorum içimdeki seni.
Kapanır mı şimdi bu yara?
İzi kalacak senden sonrakilere hatıra.
Gömleğimin kısa gelen boyuna mı,
Yoksa sıkan boğazına mı?
Düğüm oldum şiirlerin kalbine...
Benden başka kimse gelmez
Sevdanın katili senin kabrine.
Kentleri susuyorum gözlerimde,
Dilimde yaralı kelimeler...
Kekeme oluyor sol yanım.
Celladına gülümseyen gözlerime
Küsüyorum.

Serdar Özyanız