Kapatın kapıları acıyor sol yanım!
Acıdıkça kanıyor içimden...
Kana bulandı yürek eşiğim
Gidiyorum!
Gölgesi satılık insanların sattığı bu şehirden...
Susuyorum!
Kanıma kızıl bulaştıran, vâveyla bir ağlamanın musallâsında ’hayata’...
İrin irin derinime akıyor,kana bulanmış cinayet bakışcı harfler.
İçimde alfabe cenazesi, ’cümle kuramayan kekeme dudak ölüsü’...
Rûhum yönünü kaybetmiş bir seyyâh...
Yönüm kaybetti beni..
Kayboldum dehlizinde âşkın; ve kayboldu tüm sokaklar...
Kayıp kent rolünü üstlendim sonsuza denk
Silindi, şehir şehir özlem haritası gözlerimde.
İçimi tırmalayan bir sessizlik geçiyor içimden
’Tırmaladıkça’ gönlümün toprağını,
Çıkıyor bir yüz tutmuş acı âşk şehri daha ayyuka...
Ve, kapattım sol yanımı kimseler görmesin.
Artık mühürlü dudaklarım ’Artık’ sevdalara...
Yalnızlık son kelepçeli mahkum gözlerimde
Vur bir yellik rüzgara aşına tabure’ye
Ve sallansın Gün/ahlarım, Ulu orta bir şehrin göbeğinde....
Mecnunlar dûaya gelsin,Ferhat okusun selâmı en içlisinden!
Dağların sırtına yazılsın adıma fatihalar..
Kuşlar seyre dalsın âminler ile
Toprak sarılsın bulutların rahmetine
Leylâlar suskunluğu gömsün yitik yürek bahçelerine
Koklanmayan gül gibi avuçlardan uçsun göklere yâsinler...
Üzerime âşktan dûalar örtün
Gidiyorum!..
Gidiyorum....ölüme kurulu bir beden.
Öksüzlüğüm yüksüz kalkar bu limandan
Liman.... limanım ki! kayıp bir şehir gibi...
Suskunluk doğuruyor gebe bakışlı gök yüzü
Kulaklarımda çınlayan zümrüdü anka
Bir bilmecenin yamacında
Düşüyor âşk uzunca toprağın bağrına
Baş ucumda bir fatiha olsun alnıma değen
Ayak yanım yâsin ile dolsun nûrdan
Gönlümden bir ateş geçiyor bağrı yanık şiirlere düşen
Üşütüyor yazın ortasında ölü bakışlı canımı
Ve son bile böylesine sona yaklaşmışken
Son bir takat kalmış candan çıkıyor Âşk...
Bismillâh ile....

Yazarı:
Serdar Özyanız