Yaşama sevinci yüzünden çalınmış
Yarınların soğuk koynunda uyukladı gözlerim
Gök örtünce üzerine siyahtan geceliğini
Avuç avuç birikmiş dualar ile süzüldüm
Kanatsız yarınların umut sokağına.

Kaldırımlarda geçmişten hatıraların izleri
Kanatırken sol yanımı
Sen dedim…
Şimdi yokluğuna sarılı bir ben dedim
Hayat sınıfında bıraktım kendimi
Yaşamdan bir tat yok ruhumda.

Pişmanlıklarla dolu bir çöplük gibi
Kokuşmuş insanlığın kalbinden düştüm
Gecenin ayaz soğuğunda titrerken
Üşüyen parmaklarımı ısıtmaya çalıştım
Sensizliğin solunduğu nefes ile.

Haberi gibi karaydı seni saran toprak
Kulağımda hatırlamadığım bir ezan sesi
Henüz bitmemiş tüylerimi titreten
Selama hasretim şimdi
Düşlerimde yalnızlığın kırık salıncağı.
Ayaklarım yalın ayak
Kesikleri duruyor geçmeyen geçmişin.

Şimdi susuyorum
Konuşmayı unutturuyorum kendime.

Serdar Özyanız