Geçit Yok

Çıksan çıkılmaz,
Korunur katmanlar perde perde.
Geçit yok…!
Rûh olmadan dünyalık bedene.

Ayı takip eder güneş,
Güne bir vakit düşer vakti fecir.
Karanlık ile aydınlık arası bir çizgi,
Gökte zemheri bir ayaz
Düzülür yeryüzüne.

Görülür görülmez mucizeler,
Baktığın her yerde imza süsü.
Sanki bir asude içimde beni haykırır,
Kuru dallara çizili
Yeşilden bir yaprak,
Renk renk çiçekler,
Renk renk meyveler.
Tadı bal, belki baldan tatlı.

Gökte karanlık kuyu gördüm,
Uçsuz bucaksız bir cennet,
Genişler, genişlemekte olan,
Boyun etmiş emire.
Katre katre yaşıdır kalbimin,
Akıtılan zindana.

Sağlam temelli ezanlar
Yankılanır şehri.
Kıblesini şaşıran insanlık,
Duymaz dilsiz sağırdan.

Derin uykularımın kabuslarından topladım,
Buluşturulmuş acıların silik yazılı kâğıdını.
Pembe düşlerin salıncaklarıydı,
Ayağımı yerden kesen.

Kapanmadan kapısı tövbenin,
Açılmış ellerin nasibi düşsün
Dilimin kanayan rengine.
Ağarmadan tan yeli,
Tanıt kalbime ahiri ezeli.

Serdar Özyanız