Bilekleri kesik harflerin kanayan yalnızlığını dikiyorum "süveyda".
Ne zaman baksam dünya’nın göğüne;
Göğsümde derinleşiyor uçsuz ve bucaksız uzaklığı..
Sonra bir nefes oluyorum rüzgarın sırtına.
Sürükleniyor dua yakarışlarım,
Uzak bir kentin çocuk ağlayışlarına.
İçimin yangını körükleniyor
Körükleniyor süveyda...

Kudüs kadar yetim bakarken dünya’ya
Ağma seyredişler çalıyor kapımı kurşun, kurşun.
Ve bir şehit edasıyla düşüyor alnım,
Yönü ALLAH olan huzura.
Ben Kudüs’üm.. Süveyda!,Mescidine Peygamber ayağı basılan.
Ağlayışlarımı duymayan dünya’ya ALLAH’ı cc şahit tutan.

Ağlayan gözlerini ağlamalara sildiren Filistin’im ben.
Yarasına yaradılandan değil!
Yaradandan şifa bekleyen.
Ve bir dünya ağlayışı biriktirdim
Yıkılmış pencerenin güvercin kanadında.
Duyuyor musun? Süveyda.
.........
Serdar Özyanız